Türkiye’nin Evlat Acısı

TÜRKİYE’NİN EVLAT ACISI

Berkin. Sağlam,güçlü, dayanıklı, demek.

Buna bir anlam da ben ekleyeceğim: Ölümsüz.

O , kara kaşlı, kara gözlü, gülüşü gamzeli çocuk ölümsüz artık.

Abdullah Cömert gibi, Ali İsmail Korkmaz gibi, Ethem Sarısülük gibi.

Mehmet Ayvalıtaş, Ahmet Atagan, Mustafa Sarı gibi.

Yaş ortalamaları 20, 21.

Gençliklerinin baharlarındaydı herbiri.

Berkin ise daha on beşinde; daha okul yaşında bir çocuk.
8. sınıf öğrencisiydi daha. İki gün sonra mezun olacaktı.

Kendisine alınan armağan elbiseyi giyemedi.

Ekmek almaya çıkmıştı dışarı. Cıvıl cıvıldı, içi içine sığmıyordu;

çocuktu o.

Biri bastı tetiğe.
Kapsül paramparça etti kafasını.
Hastaneye güç bela yetiştirdiler..

Dokuz ay direndi.
On altı kiloya düştü .
Gezi’nin yedincisi.

Hayır, hayır ölmedi; ölümsüzleşti.
Ekmek dendiğinde akla o gelecek bundan sonra;

çocuk dendiğinde onu anımsayacağız.
O bir milat belki de.
Zulmün sonu; aydınlık yarınların başlangıcı.

Annesi Gülsüm figan feryat:
Onu benden Allah almadı, diyor.
Birileri emri ben verdim, diyor.
Canı alan kahraman polis yok ortalarda.

Osman Nuri Orhan bir somun ekmek bırakıyor Ankara’da toprağa.

Ekmekten kan sızıyor.
Yürekler kan ağlıyor bugün; her yer inliyor.

Hava kurşun gibi ağır.